Diagnostiek arts | diabetischevoetwonde

De diagnostiek van een diabetische voetwonde is niet evident en vraagt een multifactoriële benadering.

Naast de kritische blik van de clinicus zijn volgende aspecten van belang:

Anamnese
Klinisch beeld
Aanvullend onderzoeken: invasief en niet-invasief
Staalname bij vermoeden van infectie

Bij het vermoeden van een infectie bij diabetische voetwonde in volgorde van keuze

1e keuze: aseptische afname van een weefselkweek
- via curettage of biopsie van de wonde
- na het reinigen en debrideren van de wonde
- weefselstaal (3-4 mm) met een scalpel of curette aan de basis van gedebrideerd letsel / ulcus

2e keuze: aspiraat van wondvocht

3e keuze: oppervlakkige wisser van de wonde (!! geeft vaak huidflora en <20% correlatie met weefselkweek)

Bij het vermoeden van een osteomyelitis:

-> doorverwijzen naar de voetkliniek!

Alle diabetische voetwonden zijn gekoloniseerd met potentieel pathogene micro-organismen. De aanwezigheid hiervan betekent echter niet dat de wonde geïnfecteerd is.

Kolonisatie betekent dragerschap, m.a.w. er bevinden zich bacteriën in de wonde maar zonder infectietekens.

Bij een infectie zijn er klinische tekens aanwezig zoals roodheid (rubor), zwelling (tumor), warmte (calor) en pijn (dolor) en kan er ziekte optreden.

Het klinisch beeld bij een diabetische voet wordt bepaald door onderliggende factoren zoals polyneuropathie of perifeer arterieel vaatlijden (PAV). Deze kunnen apart of samen kunnen optreden. Afhankelijk van de bevindingen wordt de noodzaak voor aanvullend onderzoek bepaald.

Het ulcus moet zo snel mogelijk geclassificeerd worden, bv. met de Wagner- of Pedisschaal en de Wifi-classificatie. Classificatie laat multidisciplinaire communicatie toe en geeft informatie over het risico, de mogelijke behandeling en de prognose.